„Czasem kłamstwo chroni. Czasem kłamstwo daje siłę, by przeżyć”.

Łucja to mała dziewczynka, której bezpieczny i poukładany świat wali się, gdy przychodzi wojna… ojca zabierają, a ją po czasie rozdzielają od matki. 9 -latka wkracza bardzo szybko w dorosłość, która jest bardzo okrutna i w której nie ma sentymentów. Doznaje wiele krzywd i widzi wiele rzeczy, których nawet dorosły nie powinien widzieć, jednak w tych okrutnych czasach doznaje też dobra… poznając Janka chłopca, który jest starszy od niej o kilka lat i ratuje ją z pociągu, czuwa nad nią i daje jej nadzieję! Niestety los rozdziela ich, jednak obiecali sobie, że kiedyś znów się odnajdą i dotrzymują tej obietnicy w dorosłym życiu! Są już dojrzali ze swoim bagażem doświadczeń, lecz ich serca zdają się tak samo rwać do siebie! Lecz czy teraz znajdzie się czas i miejsce na miłość?

„Bo jeśli dziś nie spróbujesz żyć, jutro już może być za późno”.

Janek musiał szybko dorosnąć, gdy zabrano ojca, matka załamała się i wszystko zostało na jego głowie, włącznie z opieką nad ukochaną młodszą chorą siostrą. Los zdawał się go wiecznie testować, wystawiać na kolejne próby, który niszczyły jego serce… odejście siostry, zdrada matki kładły się cieniem na nim samym i jego duszy. Mimo wszystko w sercu zawsze była Łucja i obietnica jaką jej dał i wiążąca się z nią nadzieja. Niestety lata leciały, nie wiedział czy ona żyje, związał się z inną kobietą, która zamiast go uskrzydlać zaczęła ciągnąć w dół. Wtedy pojawiła się ona… Łucja! W najmniej odpowiednim czasie, gdy los zaczął zdaje się z niego drwić. Co zrobić gdy życie i obowiązki przytłaczają, a serce błaga o ukojenie?!

„Bo warto czekać nawet na miłość, która może nigdy nie przyjdzie w pełni”.

Bardzo lubię styl pisania autorki oraz historie jakie tworzy. Zawsze zaskakuje mnie czymś nowym, innym, lecz równie pełnym emocji. Gabrysia tworzy niebanalne opowiadania, i bardzo realnych bohaterów. Tutaj nie było złych czy dobrych postaci, były za to bardzo życiowe i nieidealne, popełniające błędy, uczące się na nich, okrutnie cierpiące ale i też zaznające szczęścia. Miks wrażeń macie tu zapewniony do samego końca! Autorka nawet na moment nie zwalnia tempa, co chwilę zaskakuje mocnymi zwrotami akcji, do samego końca sprawiając, że nie jesteśmy niczego pewni, a zwłaszcza, czy jakakolwiek postać może tu liczyć na happy end… Gabrysia bardzo dobrze oddaje realia wojny i związane z tym ludzie dylematy. W tych czasach nic nie było łatwe do ocenienia, a czasem trzeba lat, aby zrozumieć i umieć wybaczyć bliskim. Autorka nie boi się poruszać tutaj ciężkich i złożonych tematów, uświadamiając tym w wielu kwestiach czytelnika. Szykujcie chusteczki bo zapłaczecie tutaj nieraz!

„Bo wiem, że to nie ja jestem tym, kogo szukasz w ciszy. Ja tylko uczę cię znów oddychać”.

Jeśli kochasz książki pełne emocji, które wzruszają i poruszają niełatwe tematy to ta lektura jest obowiązkowa dla Ciebie!

„Los daje nam dokładnie to, czego potrzebujemy. Tylko trzeba umieć to zobaczyć”.

Współpraca reklamowa wydawnictwo Filia

10/10